ارائه‌دهنده‌ی راهکارهای نرم‌ افزارهای سازمانی
ارائه‌دهنده‌ی راهکارهای نرم‌ افزارهای سازمانی

توئیتر: چالش های جدید کپی رایت در عصر اینترنت، قسمت اول

 

توئیتر بخشی از موج جدید ارتباطات اینترنت است و شبکه‌ی اجتماعی منحصر به فردی محسوب می‌شود زیرا پیام‌هایی که از طریق توئیتر ارسال می‌شوند به ۱۴۰ حرف محدود هستند. بسیاری از این پیام‌ها در خصوص جزئیات زندگی روزمره‌اند اما برخی از آن‌ها خلاقانه یا ادبی محسوب می‌شوند که همین ویژگی‌ها ممکن است آن‌ها را واجد شرایط حمایت از طریق کپی رایت بنماید. مسئله این نیست که آیا توئیتر واجد شرایط حفاظت از طریق کپی رایت محسوب می‌شود یا خیر بلکه مسئله‌ی اساسی این است که چنانچه توئیتی واجد شرایط حمایت از طریق کپی رایت بود این حمایت چگونه باید اجرا شود. سیاست‌های نقض و روش‌های موجود برای کنترل مؤثر نقض کپی رایت در اینترنت طراحی نشده‌اند و این شاید به این دلیل است که قوانین هرگز نتوانسته‌اند همگام با تکنولوژی و سرعت روز افزون آن پیش بروند. نقض در اینترنت بسیار گسترده است و نظارت و تنظیم آن آسان نیست بنابراین نیاز به یک سازمان نظارتی در این خصوص تا حد زیادی احساس می‌شود. این نهاد باید بین‌المللی باشد و به دارندگان کپی رایت در مقابل اقدامات ناقض قانون کمک نماید بدین ترتیب که بتواند روش‌های جدید حفاظت از کپی رایت در دوران فناوری ارتباطات و اینترنت را به بهترین نحو توسعه دهند.

 مقدمه

“سلام من در یک جلسه هستم. ۸۳ کاشی سقفی در اتاق جلسه‌ی ما وجود دارد. و ۸ وسیله‌ی نورزا با ۲۴ لامپ فلورسنت. همین. “

“شکلات، شمع، ماکارونی، سالاد، فلفل، آب، چاقو، قورباغه، بحث و گفتگو، سرکه، انبه، گورخر و دوربین. “

” اگر من خدا بودم، ماه در دستان من بود و در دریای آرامش برای تو متنی عاشقانه می نگاشتم.”

توئیتر وب‌سایتی است که خدمات پیام کوتاه بلادرنگی ارائه می‌دهد که در دستگاه‌های متعددی از جمله تلفن همراه و کامپیوتر کار می‌کند. این وب سایت به عنوان یک پروژه‌ی جانبی برای مؤسسین و مدیر اجرایی جک دورسی [۱] (طراح نرم افزار/ مؤسس توئیتر و اسکوپر) آغاز به کار کرد. او علاقه‌مند به این ایده بود که در هر زمان بتواند بر این که دوستانش چه کاری انجام می‌دهند آگاه باشد و توئیتر از این مفهوم ساده ظهور کرد. یک شرکت در سانفرانسیسکو کالیفرنیا، نمونه‌ی اولیه‌ی توئیتر را ایجاد کرد که ظرف دو هفته در طول ماه مارس سال ۲۰۰۷ ساخته شد اما به عنوان نمونه‌ی اولیه در ماه مارس سال ۲۰۰۶ در ساعت ۵۰/۹ دقیقه شب جک دورسی اولین توئیتر را به اصطلاح توئیت کرد. دفتر اصلی توئیتر در سانفرانسیسکو است اما هم اکنون در نقاط مختلف جهان دفتر دارد و مشغول به فعالیت است. ثبت نام در توئیتر رایگان است و راه‌های مختلفی برای فرستادن توئیت وجود دارد که راه متداول آن استفاده از تلفن همراه است.

در این مقاله این مسئله مورد بررسی قرار می‌گیرد که با توجه به این که توئیتر یکی از به روز ترین سایت‌های شبکه‌ای اجتماعی آنلاین است آیا توئیت ها توسط کپی رایت قابل حمایت می‌باشند؟ 

 

:رشد رسانه‌های اجتماعی

سایت‌های شبکه‌های ارتباطی ویژه

یک سایت شبکه‌ی اجتماعی  سرویسی مبتنی بر وب است که در آن کاربر می‌تواند یک پروفایل ایجاد کند و یک شبکه‌ی شخصی ایجاد نماید به طوری که بتواند به کاربران دیگر متصل شود. ستون فقرات چنین سایت‌هایی کاربرهایی هستند که پروفایل‌هایی ایجاد می‌کنند و لیست دوستانشان که آن‌ها هم کاربران این سایت‌ها هستند قابل مشاهده است. سایت SixDegrees.com که در سال ۱۹۹۷ راه اندازی شد اولین سایت شبکه‌های اجتماعی بود. این سایت به کاربران خود اجازه داده بود که پروفایل و لیست دوستان ایجاد کنند و قابلیت جستجوی دوستان را نیز به آن‌ها داده بود. اگرچه هر یک از این ویژگی‌ها به طور جداگانه در سایت‌های دیگر وجود داشت اما این وب‌سایت اولین وب‌سایتی بود که توانست این ویژگی‌ها را با یکدیگر ترکیب نماید. LinkedIn، MySpace و Friendster به زودی به دنبال سایت SixDegree ظهور کردند.  Friendster در سال ۲۰۰۲ راه اندازی شد این سایت به کاربران کمک می‌کرد که با دوست دوست دوستان خود نیز دوست شوند. این شبکه با ظهور فیس‌بوک و مای اسپیس قدرت خود را از دست داد و به خوبی فهمید که با وجود شبکه‌های اجتماعی چون فیس‌بوک دیگر قابلیت رقابت نخواهد داشت بنابراین این شبکه فعالیت خود را از یک شبکه‌ی اجتماعی عمومی به یک شبکه‌ی اجتماعی تخصصی برای طرفداران بازی‌های آنلاین تغییر داد.  MySpace  نیز یکی از محبوب ترین شبکه‌های اجتماعی بود که به سمت فعالیت‌های خاص موسیقی‌دانان و هنرمندان و طرفدارانشان هدایت شد، با ظهور فیس‌بوک مردم صفحات پر از آگهی این سایت را رها کردند و حتی تلاش این سایت برای جذب کاربرانش دیگر فایده‌ای نداشت. در این میان لینکدین تاکنون توانسته است اهمیت خود را حفظ کند. لینکدین یک سرویس شبکه‌ی اجتماعی تجاری است که در سال ۲۰۰۲ راه اندازی شد، این شبکه‌ی اجتماعی براساس روابط تجاری می‌باشد و شاید به همین دلیل است که توانسته است اهمیت خود را در این فضای گسترده‌ی شبکه‌های اجتماعی حفظ نماید. لازم به ذکر است هر دو سایت MySpace  و Friendster به عنوان سرویس‌های باز مطرح شدند و هر کسی مجاز بود که به آن‌ها بپیوندد.  سیاست‌های درهای باز موجب شد تنها شبکه‌ی اجتماعی دانشگاه هاروارد؛ فیسبوک، در سال ۲۰۰۴ راه اندازی شود.  در ابتدا  استفاده از فیس‌بوک فقط به دانشجویان هاروارد محدود می‌شد اما هم اکنون به روی همه باز است. کاربران برای بهره گیری کامل از فیس‌بوک باید در آن نام نویسی کنند. پس از نام نویسی امکان ایجاد صفحه‌ی شخصی و افزودن دیگر کاربران به فهرست دوستان و فرستادن و دریافت پیام وجود دارد. فیسبوک هم اکنون بیشترین عضو را در میان تمام شبکه‌های اجتماعی در سراسر دنیا به خود اختصاص داده است.

اما در این میان توئیتر نیز  از اهمیت و محبوبیت زیادی برخوردار است. توئیتر به کاربران اجازه‌ی ارتباطات عمومی آنلاین و به روز رسانی‌های مکرر می‌دهد. به عبارت دیگر در طول چندین سال گذشته شبکه‌های اجتماعی به پدیده‌هایی تبدیل شده‌اند که ده‌ها میلیون نفر از کاربران اینترنت را درگیر خود کرده‌اند.

 

قوانین و رویه‌های قضایی شبکه‌های اجتماعی

رشد اینترنت و شبکه‌های اجتماعی منجر به ایجاد رویه‌های قضایی جدید شده است. قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال [۲] (DMCA) و قانون نجابت ارتباطات [۳] (CDA) دو قانون فدرالی بودند که مربوط به محتوای وب بودند و محتوایی که کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز تولید می‌کردند را در بر می‌گرفت.  کنگره بخش ۵۱۲ قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال را به جهت اینکه ارائه دهندگان خدمات اینترنتی از مسئولیت کپی رایتی به جهت فعل شخص ثالث، به عنوان مثال کاربران وب‌سایت های تعاملی،  معاف شوند را تصویب نمود. این بخش ارائه دهنده‌ی سرویس را از مسئولیت معاف می‌کند به شرط آن که آن سایت روند تعیین شده و طراحی شده‌ای داشته باشد بدین ترتیب که صاحب کپی رایت که اثرش مورد نقض قرار گرفته است بتواند به سایت میزبان اطلاع دهد و درخواست حذف آن را بنماید.  در سال ۲۰۰۷ Viacom  یک رسانه‌ی مختلط  شکایتی علیه YouTube  و شرکت مادر آن  Google مطرح کرد که ۱۵۰ هزار کلیپ غیرمجاز از برنامه نویسی ویاکام در یوتیوب موجود است و بیش از یک و نیم میلیارد بار در این سایت مشاهده شده است. در پاسخ یوتیوب و گوگل با تکیه بر بخش ۵۱۲ قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال خود را از مسئولیت معاف کردند و به تازگی دادگاه حکم داد که یوتیوب مستحق حمایت تحت قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال است.  نهایتاً این که قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال هنوز یک قانون جوان است و وسعت و محدودیت‌های آن هنوز ثابت نشده است.

مشابه بخش ۵۱۲ قانون کپی رایت هزاره‌ی دیجیتال بخش ۲۳۰ قانون نجابت ارتباطات نیز وب‌سایت ها را از مسئولیت ناشی از انتشار اطلاعات در وب‌سایت هایی که به وسیله‌ی دیگران ارائه شده‌اند معاف می‌دارد. دادگاه‌ها معمولاً قانون نجابت ارتباطات را موسع تفسیر می‌نمایند و امتیازات سخاوتمندانه‌ای به ارائه دهندگان سرویس‌ها می‌دهند. این گونه تفسیر موسع البته در همه جای جهان پذیرفته نیست اما شرایطی را برای بحث‌های آینده فراهم نموده است.

 آمار نشان می‌دهد در سال‌های اخیر میزان استفاده از شبکه‌های اجتماعی رشد فزاینده‌ای داشته است به طوری که بیش از سه برابر نرخ رشد کلی اینترنت در جهان بوده است. برای نمونه فیس‌بوک ۵۰۰ میلیون کاربر دارد و پرجمعیت‌ترین شبکه‌ی اجتماعی جهان است.  توئیتر نیز در حال حاضر بیشاز ۱۰۵ میلیون کاربر ثبت نام کرده دارد که به نرخ ۳۰۰ هزار در هر روز در حال افزایش است.

توئیتر چیست؟

توئیتر یک سرویس پیام کوتاه مبتنی بر وب است که به کاربرانش اجازه می‌دهد که از طریق یادداشت‌های کوتاه یا به اصطلاح توئیت به تبادل اطلاعات با کاربران دیگر بپردازند. توئیت ها نسبتاً ساده هستند. آن‌ها باید کمتر از ۱۴۰ حرف باشند و معمولاً در پاسخ به این سؤال می‌آیند که “هم اکنون چه کار می‌کنید؟ ” (البته در سال ۲۰۰۹ استراتژی سازندگان توئیتر تغییر کرد و این سؤال به “چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟” تغییر نمود)  پاسخ‌های کاربران توئیتر با یکدیگر متفاوت است، برخی واقعیات روزمره را بیان می‌کنند، برخی داستان‌های کوتاه به اشتراک می‌گذارند و برخی در جهت آگاهی سایر کاربران قدم برمی دارند. توئیتر همچنین برای برخی به جهت بیان اخبار فوری و به روز رسانی‌های اتفاقات هنر و ورزش و سیاست و حوادث جهان به کار می‌رود.  یک کاربر توئیتر می‌تواند از صفحه‌ی اصلی توئیتر به جستجوی افراد و موضوعات مورد علاقه‌اش بپردازد. هنگامی که یک کاربر، کاربر دیگر را دنبال و یا به عبارتی follow می‌نماید تمام توئیت های کاربر اخیر به ترتیب زمانی  در صفحه‌ی اصلی توئیتر کاربر اول می‌آیند. نکته‌ی حائز اهمیت این است که توئیتر در حال حاضر در حال کار بر روی برنامه‌ای است که به جای رعایت ترتیب زمانی توئیت های بیشتر مرتبط را در اولویت قرار دهد.  توئیت های هر کاربر می‌تواند توسط کسی که او را دنبال می‌کند و یا هر کسی که وارد صفحه‌ی او شود خوانده شود. این شرایط عمومی به طور کلی در تمام توئیتر های کاربران وجود دارد اما کاربران این اختیار را دارند که توئیت های خود را خصوصی نمایند.  بدین ترتیب توئیت های ارسال شده توسط کاربر فقط توسط کاربرانی قابل مشاهده است که آن کاربر را دنبال کرده باشند. همچنین این امکان برای کاربران وجود دارد که با کاربران دیگر از طریق علامت پاسخ @ ارتباط برقرار کند. علاوه بر توئیت هایی که شکل عمومی دارند پیام‌های مستقیم یا Direct Message (DM)  نیز وجود دارند که توئیت خصوصی محسوب می‌شوند و مشابه یک ای میل می‌باشند به طوری که تنها به یک کاربر خاص فرستاده می‌شود و تنها آن دو نفر می‌توانند آن را مشاهده نمایند و با یکدیگر به اصطلاح چت خصوصی داشته باشند. کاربر توئیتر همچنین می‌تواند توئیت یک کاربر دیگر را دوباره توئیت نماید که به آن به اصطلاح ریتوئیت می گویند، به طوری که کاربر علاقه‌مند به توئیت کاربر دیگر، توئیت وی را با اشاره به نویسنده‌ی اصلی توئیت می‌نماید.  بدین ترتیب توئیتی که مجدداً توئیت شده است می‌تواند توسط کاربران جدیدی که جزو دنبال کنندگان کاربر ایجاد کننده‌ی توئیت نیستند نیز مشاهده شود.

توئیتر با فلسفه‌ی به اشتراک گذاشتن وضعیت افراد با دوستان شروع به کار کرد اما بیش از حد کاربردی شد و در خبر رسانی به ابزاری مفید تبدیل شد. در توئیتر اما مواردی هستند که موجب اخطار یا حذف حساب کاربری می‌شوند که عبارت‌اند از: جعل هویت، ورود به حریم خصوصی دیگران، سوء استفاده از علامت تجاری دیگران، فعالیت‌های غیر قانونی، پورنو گرافی، خشونت و تهدید و نقض کپی رایت.

توئیتر مدعی احترام به حقوق مالکیت فکری دیگران است و از کاربران نیز انتظار دارد که به حقوق مالکیت فکری کاربران دیگر احترام بگذارند.  سیاست کپی رایت توئیتر توضیح می‌دهد که هر کاربر توئیتر باید حقوق مربوط به مطالبی و محتوایی را که از طریق این سرویس انتخاب می‌کند، ارسال می‌کند و نمایش می‌دهد را رعایت نماید.  محتوا شامل هر گونه اطلاعات، متن، گرافیک و یا موارد دیگر دانلود شده و آپلود شده بر روی سرویس می‌باشد. با این حال با ثبت نام و ایجاد یک حساب کاربری در توئیتر و نمایش مطالب در این سرویس، هر کاربر توئیتر یک مجوز بهره برداری در خصوص محتوا به توئیتر اعطاء می‌نماید. این مجوز شامل حق توئیتر در خصوص در دسترس قرار دادن محتوای توئیت ها به سازمان‌ها، شرکت‌ها و یا افرادی که شریک توئیتر محسوب می‌شوند برای توزیع و پخش چنین محتواهایی بر روی رسانه‌ها و سرویس‌های دیگرمی گردد. توئیتر یک نماینده‌ی تعیین شده‌ی کپی رایت محسوب می‌شود که حق دارد به تشخیص خود هر یک از محتویات متخلف و ناقض کپی رایت را بدون ارسال حتی یک اخطار به کاربر حذف نماید. بدین ترتیب چنان چه کاربری مدعی نقض کپی رایت توئیت خود باشد و ادعا نماید که کاربر دیگری بدون اجازه‌ی وی توئیت او را بر روی صفحه‌ی کاربری خود ارسال نموده است توئیتر بدون هیچ گونه پرسیدن هیچ گونه سؤالی و بدون اخطار تمام پست‌های کپی شده را حذف می‌نماید.

 

ویژگی‌های مورد نیاز برای حمایت  تحت کپی رایت

قانون کپی رایت آمریکا به تشریح الزامات مورد نیاز برای حفاظت تحت کپی رایت و مجازات برای نقض می‌پردازد. بدین ترتیب که قانون از آثار اصیل پدیدآورنده‌ی اثر که در هر یک از رسانه‌های ملموس که در حال حاضر شناخته شده‌اند و یا بعداً ایجاد می‌شوند، باشد حمایت می‌کند.

اصالت

اصطلاح اصیل به صراحت در قانون تعریف نشده است. با این حال دیوان عالی ایالات متحده  استدلال کرده است که این دلیل که نویسنده‌ای کپی کننده‌ی یک اثر ویا  آغاز کننده‌ی یک اثر بوده است دلیل آن نمی‌شود که اثر محصول وی باشد مگر این که اثر اصیل باشد. برای اینکه اثر ادبی و هنری مورد حمایت قرار گیرد اصالت آن ضروری است و تقریباً تمامی نظام‌های حقوقی بر ضرورت تحقق این شرط تاکید می‌ورزند. منظور از اصیل بودن اثر این است که اثر توسط شخص پدیدآورنده ایجاد شده باشد.  به عبارت دیگر اصالت در کپی رایت بدین معنا است که منشأ کار به مؤلف برمی گردد یعنی اثر به طور مستقل ایجاد شده و از اثر دیگری کپی نشده است.  البته این به معنای نیاز به خلاقیت صرف نیست بلکه کمی خلاقیت به علاوه‌ی میزان زیادی تلاش و کوشش نیز می‌تواند به اثر اصالت ببخشد. استاندارد برای خلاقیت بسیار پایین است و حتی مقدار بسیار کمی کفایت خواهد کرد اگرچه مقداری باید باشد که برای حفاظت از اثر بر مبنای کپی رایت لازم است.

نکته‌ای که در این جا و در خصوص اصالت حائز اهمیت است این است که اصالت با جدید بودن و تازگی متفاوت است. تازگی شرط اساسی برای حمایت از آثار نیست بلکه مسئله‌ی اساسی در مورد آثار ادبی و هنری این است که اثر باید مظهر شخصیت پدیدآورنده باشد.  

 

آثار ادبی و هنری

شرط دوم برای این که اثر حمایت کپی رایت را داشته باشد این است که موضوع اثر در فهرست ارائه شده‌ی آثار ادبی جای بگیرد. یک اثر زمانی می‌تواند شرط اثر ادبی را داشته باشد که در یکی از هشت دسته‌ی تعریف شده‌ی قانونی باشد. مثلاً یک دسته از آن‌ها آثار ادبی هستند. اشاره به آثار ادبی به دلیل ارزش و شایستگی بیشتر آثار ادبی نیست بلکه به این دلیل است که دسته‌ی آثار ادبی بیشتر از سایر دسته‌ها به توئیت ها مربوط می‌شوند. با این حال این هشت دسته جامع نیستند. در حقوق اکثر کشورها تعریفی از آثار ادبی ارائه نشده است. کنوانسیون برن و اصلاحات آن در بند ۲ خود تحت عنوان آثار مورد حمایت، بدون تعریف از آثار ادبی و هنری صرفاً آن‌ها شمرده و احصا کرده است. بسیاری اعتقاد دارند آثار ادبی عمداً بدون تعریف باقی مانده‌اند تا انعطاف پذیر باشند و با توجه به گسترش فناوری ارتباطات و به وجود آمدن آثار جدید این عدم تعریف را مفید می‌دانند. توئیتر و توئیت ها موج جدیدی از فناوری ارتباطات هستند که با توجه به این تعریف باز می‌توانند جزو آثار ادبی و هنری قرار بگیرند.

تثبیت در شکل ملموس

تثبیت در شکل ملموس عنصر سومی است که برای حفاظت تحت کپی رایت مورد نیاز است  که هم الزامی قانونی محسوب می‌شود وهم ضرورتی اساسی. حال با توجه به این ضرورت اساسی دو سؤال مطرح می‌گردد اول این که آیا یک اثر در داخل یک رسانه مانند اینترنت تجسم می‌یابد؟ و دوم این که آیا برای دوره‌ای بیش از مدت زمان زودگذر تجسم و تثبیت شکل می‌گیرد؟

در حال حاضر قانون روشن ساخته است که برای معیار تجسم فرقی نمی‌کند که چه شکل و روشی باید اتخاذ شود، خواه مستقیماً قابل دیدن باشد و  یا به هر وسیله یا دستگاهی که در حال حاضر شناخته شده یا بعداً توسعه می‌یابد. برای مثال یک آهنگ می‌تواند با نوشته شدن بر روی یک کاغذ تثبیت یابد. این کاغذ رسانه‌ای است که آهنگ می‌تواند از طریق آن دیده شود، تکثیر شود و منتقل شود. به طور مشابه یک برنامه‌ی کامپیوتری و یا یک نرم افزار زمانی تثبیت می‌شوند که در حافظه‌ی کامپیوتر ذخیره شوند. در حقیقت دادگاه‌ها حکم داده‌اند که یک برنامه‌ی کامپیوتری زمانی تثبیت می‌شود که در رم کامپیوتر وجود داشته باشد، حتی اگر این تثبیت به طور موقت باشد. هیچ لزومی ندارد که تثبیت دائمی باشد.

برخی در عناصر تثبیت قابلیت انتقال به دیگران را نیز اضافه کرده‌اند که می‌تواند جای بحث باشد. اگر اثری که ازصدا یا تصویر و یا متشکل از هر دو باشد که در حال انتقال است واجد شرایط به عنوان تثبیت است، بنابراین تثبیت اثر  گاه می  تواند به طور همزمان با انتقال شکل بگیرد.

در حال حاضر هیچ قاعده‌ی روشنی برای لزوم تثبیت در فعالیت‌های اینترنتی و فن آوری ارتباطات وجود ندارد. با این حال دادگاهی حکم داد که یک برنامه‌ی نرم افزاری که در حافظه‌ی کامپیوتر لود شده است و می‌تواند در صفحه نمایش داده شود و روی پرینتر پرینت شود به اندازه‌ی کافی پایدار بوده است که دیده شود، تکثیر شود و یا منتقل شود و بدین ترتیب به گونه‌ای به ضرورت تثبیت اشاره کرده است.

 

نقض کپی رایت

برای این که عملی نقض کپی رایت محسوب شود وجود دو عنصر ضروری است: اول مالکیت یک کپی رایت معتبر و دوم کپی از عناصر اثری که اصیل است و این مسئولیت شاکی  است که این دو عنصر را ثابت نماید. با این حال قبل از تشکیل پرونده‌ی نقض تحت قانون کپی رایت آمریکا اثر باید در اداره‌ی کپی رایت ایالات متحده ثبت و یا پیش ثبت نام شده باشد که با توجه به عنصر اول پیش گفته یک گواهی ثبت، مدرک دست اولی برای اعتبار مالکیت کپی رایت محسوب می‌شود. البته با این وجود نکته‌ی حائز اهمیت این است که سنجش ارزش مدرک گواهی در اختیار دادگاه است. در خصوص عنصر دوم نیز باید گفت گاه شباهت قابل توجه میان اثر اصیلی که تحت حمایت کپی رایت است و اثری که مدعی نقض آن را اثر خود می‌داند موجب نقض حق کپی رایت شده و مجازات‌های قانونی در پی دارد. در قوانین برخی کشورها درباره‌ی چنین جرائمی قصد مجرمانه را مفروض می‌دانند. به عبارت دیگر حسن نیت متهم مفروض نیست و متهم باید حسن نیت خود را اثبات نماید. البته باید دانست اثبات حسن نیت امری بسیار دشوار است.

بسیاری از صاحب نظران دو عنصر را برای تکثیر برمی شمارند: کپی کردن واقعی و تصاحب غیر قانونی. کپی کردن واقعی با اثبات دسترسی و شباهت قابل توجه بین آثار ثابت می‌گردد. هنگامی که کپی واقعی ایجاد شده باشد این مسئولیت شاکی است که نشان دهد شباهت قابل توجهی بین دو اثر صورت گرفته و تصاحب و مالکیت نامربوط و نابجایی شکل گرفته است. در خصوص تشخیص معیار تصاحب غیر قانونی این سؤال مطرح می‌شود که آیا شباهت قابل توجهی بین دو اثر در موضوع خاص وجود دارد یا خیر. شباهت قابل توجه برای مالکیت غیر قانونی از منظر یک ناظر عادی تعیین می‌شود نه یک فرد متخصص. هنگامی که نقض ثابت شود چندین راه جبران خسارت از جمله حکم بازداشت و جبران خسارت مالی  پیش بینی شده است.

[۱]. Jack Dorsey

[۲]. Digital Millennium Copyright Act (DMCA)

[۳]. Communications Decency Act (CDA)

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *