ارائه‌دهنده‌ی راهکارهای نرم‌ افزارهای سازمانی
ارائه‌دهنده‌ی راهکارهای نرم‌ افزارهای سازمانی

دعوای نقض حق اختراع در نرم افزارهای مربوط به ماشین پرداخت

رسیدگی به دعوای تجدیدنظر شرکت Verifone علیه شرکت Cardsoft
(نقض حق اختراع) [۱]

شرکت CardSoft مدعی آن است که تجدیدنظر خواه (شرکت Verifone) حق اختراع مربوط به نرم‌افزار طراحی شده برای کامپیوترهای تخصصی کوچک مانند پایانه‌های پرداخت که در آمریکا به شماره ۹۴۵ و ۶۸۳ به ثبت رسیده را نقض نموده است. هیئت رسیدگی کننده به این ادعا در دادگاه بدوی، این گونه تشخیص داد که برخی از دستگاه‌های تولید شده توسط Verifone بند ۱۱ و ۱ اختراعات ثبت شده به شماره‌های ۹۴۵ و ۶۸۳ را نقض می‌نماید. این امر منجر به تجدیدنظرخواهی شرکت مذکور شد.

اختراع ثبت شده به شماره ۶۸۳، به نوعی ادامه اختراع ثبت شده به شماره ۹۴۵ است. هر دو این اختراعات به نرم‌افزارهایی جهت کنترل پایانه‌های پرداخت مربوط می‌شود. این پایانه‌ها، کامپیوترهای کوچک و تخصصی هستند که شامل یک پردازشگر، یک قسمت خارجی مانند کارت‌خوان، یک نمایشگر، یک چاپگر و یک نرم‌افزار می‌شوند که اجزای سخت‌افزاری را کنترل و هدایت می‌کنند.

به موجب اظهارنامه ثبت این اختراعات، پایانه‌های پرداخت پیش از این دارای ساختارهای مختلف و متعدد نرم‌افزاری و سخت‌افزاری بودند. از این رو لازم بود که برای هر پایانه، نرم‌افزاری جدا و مختص آن پایانه تهیه شود.

اختراع ثبت شده نوعی «ماشین مجازی» است که به عنوان یک «مفسر» میان پایانه پرداخت و نرم‌افزار تهیه شده برای آن عمل می‌کند. این امر، این امکان را برای تولیدکنندگان نرم‌افزار ایجاد می‌کند که به جای تدوین برنامه جداگانه برای هریک از دستگاه‌ها، یک برنامه برای ماشین مجازی مذکور تهیه و تدوین نمایند. چنین برنامه‌ای می‌تواند در کلیه پایانه‌های پرداخت که حاوی ماشین مجازی هستند، اعمال و استفاده شود.

به موجب اظهارنامه ثبت اختراع، ماشین مجازی مذکور شامل یک «پردازشگر مجازی پیام» جهت بهینه‌سازی ارتباطات درون شبکه‌ای و یک «پردازشگر مجازی عملکرد» برای بهینه‌سازی کنترل پایانه پرداخت می‌شود.

شرکت Verifone مدعی آن است که چنانچه برنامه اجرا شده توسط ماشین مجازی، مبتنی بر سخت‌افزار باشد، نسبت به این ماشین نقض حق اختراع صورت نخواهد گرفت و این امری است که در دادگاه بدوی مورد توجه واقع نشده است.

تفسیر دادگاه بدوی از عبارات ” ماشین مجازی” مندرج در اظهارنامه ثبت اختراع منطبق با برداشت یک شخص با مهارت معمول در حرفه و حوزه مربوط به اختراع نیست. دادگاه بدوی به اشتباه، این ادعای تجدیدنظرخواه را نپذیرفته که ماشین مجازی در صورتی مورد حمایت خواهد بود که دستورالعمل‌های مربوط به سخت‌افزار را پردازش نماید.

در رأی دادگاه بدوی، تفکیک درستی میان ماشین مجازی و نرم‌افزار تهیه شده به منظور اجرا توسط این ماشین، صورت نگرفته است. ماشین مجازی، وابسته به سخت‌افزار است و باید لزوماً به صورت مستقیم با سخت‌افزار در ارتباط باشد. در حالی که برنامه‌ای که توسط این ماشین اجرا می‌شود، این ویژگی را نداشته و با ماشین مجازی در ارتباط مستقیم خواهد بود. اسناد و مدارک موجود و اظهارنامه ثبت اختراع نیز موید این امر است، زیرا همان طور که پیش‌تر نیز اشاره شد، مزیت تعریف شده برای ماشین مجازی به عنوان یک اختراع، این است که وابستگی نرم‌افزار به سخت‌افزار را از بین برده و این امکان را فراهم می‌آورد که سخت‌افزارهایی با چینش‌ها و ساختارهای مختلف، توسط نرم‌افزاری واحد کنترل شوند.

در بررسی این پرونده، توجه به اظهارات مندرج در اظهارنامه ثبت نیز راهگشا و ضروری است. به موجب اظهار نامه ثبت اختراع به شماره ۹۴۵، دانش موجود در زمان ثبت این اختراع، حاوی ماشین مجازی با ویژگی‌های مذکور بوده است. شرکت java پیش‌تر ماشینی مجازی تولید کرده بود که به عنوان مفسر و واسطه‌ای میان سخت‌افزار و نرم‌افزار عمل می‌کرد و این امکان را برای تولیدکنندگان نرم‌افزار فراهم می‌نمود که برنامه خود را توسط انواع مختلف کامپیوترها و سخت‌افزارها به اجرا درآورند. متقاضی ثبت اختراع شماره ۹۴۵ در اظهارنامه خود این نکته را متذکر شده که اختراع وی به نوعی، بهینه سازی دانش موجود است که ماشین مجازی را به صورت تخصصی برای پایانه‌های پرداخت طراحی کرده است. این امر به نوعی موید آن است که کارکرد اختراع مذکور، با آن چه پیش‌تر توسط شرکت java تولید و ثبت شده بود، مغایر نبوده و از همان ساختار و کارکرد تبعیت می‌نماید و تنها تفاوت آن با ماشین مجازی پیش‌ترتولید شده توسط  java، اختصاص آن به پایانه‌های پرداخت است.

شرکت verifone مدعی آن است که از دستگاه مجازی برای اجرای برنامه‌های وابسته به نرم‌افزار استفاده نموده و لذا، با توجه به تعریف رایج از چنین دستگاهی و نیز با استناد به مندرجات اظهارنامه ثبت اختراع شماره ۹۴۵، مرتکب نقض حق نشده است. تجدیدنظر خوانده (cardsoft) این ادعا را رد ننموده و برای آن پاسخی نداشته و در مقابل، مدعی آن است که حق اختراع مذکور، در خصوص کلیه نرم‌افزارها اعم از نرم‌افزارهای وابسته به سخت‌افزار و نرم‌افزارهای غیر وابسته، قابل اعمال است. دادگاه بدوی نیز این ادعای شرکت cardsoft را پذیرفته و بر این اساس، علیه شرکت verifone رأی مبنی بر نقض حق اختراع صادر نموده است.

دادگاه تجدید نظر چنین نظر داشت که؛ ادعای شرکت cardsoft با توجه به موارد پیش‌گفته، با مفهوم رایج برای این محصول مغایر است. چراکه همان طور که پیش‌تر نیز اشاره شد، اساساً ثبت ماشین مجازی برای پایانه‌های پرداخت به عنوان اختراع، به دلیل ایجاد امکان تولید نرم‌افزار قابل اجرا توسط انواع مختلف سخت‌افزار یا به عبارت دیگر، نرم‌افزار مستقل از سخت‌افزار بوده است و پذیرش ادعای شرکت cardsoft، این اختراع را از معنا تهی خواهد کرد. مندرجات اظهارنامه ثبت نیز موید این امر است. لذا، از آن جایی که تعریف ارائه شده از ماشین مجازی در دادگاه بدوی، با مفهوم رایج و عرفی آن مغایر بوده و تجدیدنظر خوانده نیز ادعای تجدیدنظرخواه مبنی بر استفاده از ماشین مجازی برای اجرای نرم‌افزار وابسته به سخت‌افزار را رد نکرده است، لذا دادگاه تجدیدنظر، رأی دادگاه بدوی را نقض نموده و ادعای نقض حق اختراع توسط شرکت verifone را رد می‌کند.

[۱] این یادداشت ترجمه و تلخیص پرونده CARDSOFT, ۲ LLC v. VERIFONE, INC. است. برای دسترسی به شرح کامل پرونده می‌توانید به آدرس ذیل مراجعه کنید:

http://law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/cafc/۱۴-۱۱۳۵/۱۴-۱۱۳۵-۲۰۱۴-۱۰-۱۷.html

 

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *